قوله : فانّ زيادتها مؤكّدة : ضمير در [ زيادته ] بنيّت راجع است . قوله : لنيابة الاستدامة الحكميّة عنها : ضمير در [ عنها ] به نيّت راجعست . قوله : فيما لو تبيّن للمحتاط الحاجة اليه : يعنى شخصى كه نماز احتياط خوانده پس از اتمام آن معلوم شد كه به آن نماز احتياط نياز داشته و احتياطش بجا بوده است و بدين ترتيب نماز منفصلى كه خوانده جزء نماز اصلى بوده است كه در اين صورت يقين مىكند به زيادى نيّت و تكبيرة الاحرام و ايندو قطعا ركن هستند . پس ضمير در [ اليه ] به احتياط راجع بوده و عبارت [ الحاجة اليه ] فاعل است براى [ تبيّن ] . قوله : او سلّم على نقص : يعنى در نماز چهار ركعتى نسيانا در ركعت سوّم سلام داد ولى پيش از آنكه اعمال منافى با نماز بجاى آورد براى خواندن نماز بعدى بلند شد و آن را آغاز نمود يعنى نيّت كرد و تكبيرة الاحرام را گفت و سپس به نقص نماز قبلى پى برد در اينجا وظيفه‌اش اينست كه نماز قبلى را تمام كند و پس از اتمام به نماز بعدى مشغول شود در اينجا نيّت و تكبيرة الاحرام مذكور در نمازش اضافى واقع شده ولى در عين حال مبطل نمىباشند . قوله : قبل فعل المنافى مطلقا : يعنى هيچيك از منافيات .